O noso colexio

O noso colexio ten o claro obxectivo de converterse nunha entidade prestadora de servizos aos membros da profesión e por tanto á sociedade en xeral. Tamén se profunda no asesoramento, formación e divulgación técnica e cultural de todo o relacionado coa profesión.

Con esta páxina web, o Colexio pretende potenciar a súa vocación de servizo e simplificar tanto a realización de trámites como a obtención de información de todo tipo, así como ofrecer á sociedade a posibilidade de que coñezan máis a fondo a nosa profesión e a institución que nos representa.

XUNTA DE GOBERNO

 

Horario ColeXial de atención o público

Xornada de Inverno De luns a venres: De 9:00 h. a 13:30 h. Xoves: de 16:45 h. a 19:00 h.  
Xornada de Verán De luns a venres: De 9:00 h. a 13:00 h.  

   

 

Sede Pontevedra

Calle Enfesta de San Telmo Nº 23
986 85 13 70
delegacionpo@coaatpo.es

 

Un dos lugares máis singulares do centro histórico de Pontevedra. Un amplo espazo urbano onde a trama da cidade parece interromperse. Un edificio entrelazado na memoria de todos os pontevedreses e recuperado, nun respectuoso transvasamento do ámbito privado ao público, tras un proxecto de rehabilitación. O resultado dunha transformación: a nova sede do Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra.

O lugar, soporte físico que sustenta toda creación arquitectónica, forxouse ancorado na propia xénese histórica da cidade, cunha condición de bordo urbano que aínda hoxe o caracteriza.

Cando a cidade apenas era un pequeno burgo, algunha das súas primeiras empalizadas terminaban na antiga rua dúas Cans, de modo que o espazo inmediato e exterior ao burgo, nesta parte, constituíao a que, co tempo, sería coñecida como praza do Peirao, que tanta importancia tería no pasado mariñeiro de Pontevedra.

ACERCA DO EDIFICIO

E se a importancia do lugar é recoñecida xa nos primeiros pasos da historia da cidade, outro tanto ha de ocorrer co edificio que nos ocupa. Efectivamente, en todos os planos, reais ou hipotéticos, que debuxan o recinto amurallado, se grafía a presenza da planta dunha edificación que, sen dúbida, é a base do edificio que chegou á nosa actualidade, non exento de importantes modificacións: o plano que levantou en 1856, D. Francisco Coello, os correspondentes ás hipóteses que, D. Celso García de Régaa e a Sociedade Arqueolóxica de Pontevedra realizan nos primeiros anos do século pasado; o que reflicte os estudos de D. Casto Sampedro Folgar, tamén nos posteriores de Álvarez Limeses e Novás, que son de 1936 e 1941, respectivamente. Así mesmo, no plano levantado polo Concello da cidade en 1905, recóllese a existencia dunha edificación en leste mesmo lugar. Xunto a estas datas, outras constitúen auténticos fitos na historia do edificio:

En 1876, o arquitecto municipal D. Alejandro Sesmero realiza unha proposta para executar "Melloras no ornato e aliñacións da Praza do Peirao e situación dunha nova Fonte", plano no que figura a planta do edificio que nos ocupa, entón propiedade de D. Francisco M. González.

No Arquivo Municipal de Pontevedra consérvase outro plano, tamén do Século XIX, no que se propoñen outras novas aliñacións para responder ás importantes modificacións que o desenvolvemento urbano esta impondo nesta parte da cidade.

En 1931, acométense obras para a adición dunha planta, xa que até ese momento só tenia unha, e é a mediados dos anos 50, cando, segundo proxecto de D. Juan Argenti Navallas, engádese unha nova planta cun espazo abuhardillado en cuberta, que define xa a silueta definitiva do edificio hoxe coñecido, cos seus balcóns e galerías. Outra data máis recente, maio de 2002, incorporouse xa á andaina histórica do edificio. O Colexio Oficial de Aparelladores e Arquitectos Técnicos de Pontevedra convoca un concurso restrinxido, que se resolve coa adxudicación do proxecto ao Arquitecto D. Celestino Garcia Brana, proxecto do que emerxe o espazo restaurado, inaugurado tres anos máis tarde.

AISLADO E PROTAGONISTA

Os datos que prové a historia e a análise do espazo no que se insere o inmoble convertéronse en referencia ineludible do proxecto. Interrogouse, por tanto, ao edificio sobre a súa propia natureza, unha natureza modelada en diálogo coa súa contorna urbana; só así foi posible alcanzar un consenso entre pasado e futuro, entre o onte do edificio e o hoxe das novas circunstancias ou usos previstos.

Para a definición do edificio en relación á cidade que lle rodea, varios trazos debuxaron o seu carácter: o seu illamento e o seu protagonismo no espazo aberto que lle acolle, a pesar da presenza dun muro de contención dos xardíns do parador de turismo e as fachadas da Rúa de San Telmo; a súa situación como eixo de conexión de dous xardíns; a súa inclinación cara ao mar, cara a esa ría que se adiviña desde as súas dúas fachadas?

UN EDIFICIO MODESTO, "DOMÉSTICO"

No caso deste inmoble, o principal valor que a intervención debeu abordar con responsabilidade foi o seu emprazamento, punto de partida e preexistencia permanente na súa orixe e en todas as súas sucesivas reformas. A súa singularidade cidadá estriba non tanto nos seus valores arquitectónicos como na súa propia condición urbanística: illado, situado entre prazas e xardíns, erixido como remate da transitada Rúa de San Telmo, exhibe con modestia o seu tres plantas que se apoian en adustos muros de pedra e coas tradicionais carpintarías de madeira, propias dun edificio con vocación "doméstica".

TRANSPARENCIA E FLEXIBILIDADE

O proxecto arquitectónico partiu da premisa básica dun esixido cambio de escala determinado por factores técnicos e espaciais: tratábase de transformar o seu inicial uso privado, propiciando a súa radical apertura cara a usos públicos. Este imperativo, que aconsellou o baleirado total do inmoble, levou a incorporación da flexibilidade como esencia do programa que se estaba abordando. Unha flexibilidade que foi tamén transparencia no deseño dunhas áreas de traballo definidas, pero sempre abertas e relacionadas coas demais.

A natureza do edificio impuxo as súas propias condicións ao desenvolvemento do proxecto: do debuxo dos ocos das fachadas, da súa distribución ordenada relacionada co tamaño e forma da planta, fíxose derivar unha iluminación natural uniforme en todo o interior; da forma e distribución dos muros perimetrales de pedra, para os que sempre se quixo manter a súa condición portante, xurdiu a idea de resolver a estrutura completándoa con dous únicos muros de formigón; do espazo abuhardillado na cuberta, xorde a proposta dunha luz do norte que, diagonalmente, atravesa todo o edificio chegando até o espazo de entrada, resaltando un espazo central que aloxa as escaleiras e as dúas portas que relacionan de modo inmediato os dous significativos espazos exteriores: os Xardíns do Parador e Praza do Peirao; en fin, da necesidade de arriostramiento dos muros de formigón xurdiu unha bóveda investida, aérea, desconectada dos muros de pedra....

AS ESCALEIRAS: ENTRE A LEVEDADE E O FORMIGÓN

Intuición profesional do equipo técnico encargado de materializar o proxecto, ou pura esixencia silenciosa dun edificio que regresa desde a historia para encarar o futuro cunha imaxe remocicada, as escaleiras de formigón foron o aspecto máis complexo da intervención. En permanente proxección desde o primeiro momento, foron definindo os seus contornos a medida que se asentaba o resto dos elementos do conxunto.

A súa forma, a súa materialidad definitiva, son resultado do consenso entre a levedad e o formigón Incógnita até o final, constitúe hoxe una dos acenos de identidade máis evidentes do inmoble rehabilitado. A estrutura, limitada a dous muros paralelos de formigón, suxire un espazo potente, organizador, que se rodea ou se atravesa, no que se sitúan as escaleiras e no que conflúen as dúas entradas. Levantáronse sobre un micropilotaje a fin de non danar posibles restos arqueolóxicos que se situasen en capas inferiores do terreo. Formigón e pedra contraponse e enlazan, aínda que con lóxicas internas diferentes.

Un sistema de vigas de madeira enlaza muros de formigón e muros de pedra nun tramado claramente legible. Este forxado de vigas de madeira responde, máis a unha cuestión urbana que estritamente construtiva, que pretende, como ocorreu sempre nos centros históricos, que a súa visualización desde a rúa, de modo especial durante a noite na que os contraluces móstranos máis explícitos e brillantes, sirva de contrapunto necesario entre a idea de interior e a de publícoo, o aberto.

No interior, os trasdosados dos muros de pedra píntanse ao aceite, e os espazos paviméntanse con madeira de elondo.

Nos ocos da planta baixa, os elementos protectores de aceiro "corten" dan resposta a tres problemas funcionais básicos: a protección, a iluminación interior e a materialidad. As follas de carballo evocan a presenza dos xardíns inmediatos....

Os efectos de iluminación, os reflexos e as transparencias que orixinan, aínda que en certo xeito previsibles, non deixan de producir algunhas sorpresas agradables.

RESPECTO O PREEXISTENTE

A intervención na fachada do edificio réxese polo máximo respecto ao preexistente: respecto cara a balcóns e galerías, cuxas partes danadas reponse; respecto nunha limpeza da pedra que se executa de maneira moi superficial para non desfacer o sinal rotundo dos anos, a pátina do tempo.

O cambio máis destacable incumbe ás antigas carpintarías, afectadas dunha escasa funcionalidade, que agora se poden abrir ao interior e acentúan a verticalidad dos ocos na súa nova formulación.

Os remates da cuberta de tella execútanse en cobre do mesmo xeito que o catro bajantes, que afirman a súa presenza mediante potentes gárgolas e separación intencionada da fachada, a fin de afirmar a súa presenza, tan importante como a de calquera outro elemento construído.

A iniciativa do Colexio de Aparelladores e Arquitectos Técnicos devolve a Pontevedra unha parte da súa memoria, da súa historia. Contribúe a aumentar o seu rico patrimonio cultural; ofrece camiños sorprendentes a quen discorren agora polos distintos espazos do inmoble, uns traxectos que non se acaban nun deslumbramiento momentáneo e que teñen, en cambio, propósito de permanencia. 

CELESTINO GARCIA BRAÑA

Arquitecto autor do proxecto e director de obra

No traballo arquitectónico que atende á Rehabilitación, sempre hai unha complexa rede de decisións que implica escoller o que se conserva e decidir o que se refuga, algunhas veces, aínda que sempre con meditación coidadosa, é cuestión de intuición, outras de argumentos poderosos, pero sempre coa intención de deixar o todo final perfectamente asentado, encaixado, disposto para aloxar unha nova vida, para seguir ocupando un lugar na historia, un pouco ao modo dunha tejedora que elixe os seus fíos os mais convenientes a cada caso, colcha, vestido, mantilla, probando aquí e alá, ás veces desfacendo e outras executando alborozadamente.

Porque un edificio, chegado a un punto, vaise construíndo a si mesmo, pide unhas decisións, rexeita tamén imposicións que ao arquitecto puideron serlle moi convincentes nun inicio,  construír así é un privilexio, aínda que alguén dirá que non é moi moderno; nas raras ocasións en que é posible é un bo modo que adoita conducir a resultados finais equilibrados, contundentes, identificatorios.

A execución das escaleiras de formigón é bo exemplo do devandito. A súa forma final, mesmo a súa materialidad, decidiuse a metade de camiño, coa obra avanzada, cando os muros de formigón tomaron forma definitiva, cando se alteraron neles uns ocos, tamén cando se comprendeu a forma máis eficaz de "colgar " e apoiar as escaleiras, cando o formigón e a levedad puxéronse de acordo, ?un ten a sensación de que son eles os que entran en conflito, e os que finalmente transmiten a solución. Porque, como era obvio, as escaleiras estiveron a pensarse desde o principio, foron o punto máis difícil e desde logo unha incógnita até o final, nunha procura lenta e traballosa, tamén con riscos. Atreverse a pensar é correr riscos, atreverse a pensar e construír é contar co patíbulo.

Agradezo infinitamente ao Colexio de Aparelladores e Arquitectos Técnicos querer facer as cousas ben, ben como a súa Xunta Directiva e eu mesmo entendémolo, sabendo o problema que tiñamos entre mans e os obxectivos que, como os mandamentos, reducíanse a dous: Contribuír a aumentar o patrimonio cultural de Pontevedra, e introducirnos no camiño do sorpresivo pero sen buscar o deslumbramiento momentáneo.

Até aquí algunha explicación. A todos corresponde agora xulgar, o edificio deixou ser noso. Juan Manuel Méndez Cadaveira ,sabio encargado de obra; José Luís Fernández Juanes, diligente xefe de obra; Roberto Matarranz López, colaborador indispensable; Xullo Millara Turienzo, aparellador exemplar; Eugenia Pardo González e Angel Alonso Méndez, arquitectos que me axudaron no proxecto.

Grazas a todos eles porque é xusto e ben se sabe que a arquitectura é unha arte colectiva.

Celestino García Braña

Pontevedra Outubro 2005

 

ANTONIO ALVAREZ-OSSORIO Y COSTA

Presidente do Colexio Oficial de Aparelladores, Arquitectos Técnicos e Enxeñeiros de Edificación de Pontevedra desde ou ano 1979 ao ano 2013

Non era fácil o obxectivo que nos propuxemos ao concibir a restauración e posta en valor dun edificio emblemático do centro histórico de Pontevedra: máis aló de servir de marco para a sede colexial do novo século, o proxecto perseguía ejemplificar a confianza de todo un colectivo profesional na memoria urbana, contribuíndo así á recuperación da súa valiosa contorna monumental.

Herdeiros dunha tradición técnica, tamén quixemos unha demostración práctica da nosa idea de que unha cidade é a suma dos esforzos de todos os seus cidadáns, demostración que se fixo realidade coa inauguración desta sede longamente esperada. A primeira parte do proxecto comezou a facerse realidade coa adquisición do chamado "Casarón do Peirao", en pleno centro histórico de Pontevedra e un dos poucos edificios exentos desta importante zona monumental de Galicia. A recuperación dese inmoble é o obxecto deste libro, que propón un percorrido fotográfico polas distintas etapas do proxecto. Imaxe e texto serven, pois, para detallar unha recuperación que quixo fundir un carácter conservacionista no exterior, mantendo a imaxe dun edificio de soleira e referente no seu centro histórico, cun interior de vangarda.

O noso compromiso non quixo pararse en servir de exemplo de aposta polo centro histórico senón ir máis aló e brindar aos cidadáns un novo espazo para a actividade cultural, de modo que a nova sede dispón tamén dunha sala de exposicións que busca entroncar coa longa tradición da cidade como espazo para a reflexión artística e o debate. Finalizado o proxecto, é aos cidadáns e agora ao lector a quen compete avaliar este esforzo por non ceder ao esquecemento. No noso caso, a aposta foi por recuperar o mellor do pasado, conservándoo con estima, como plataforma para encarar o século XXI, un soño, e convén tomarse en serio os soños, para convertelos en metas do futuro.

Sede Vigo

Praza de Portugal Nº 2 Baixo
986 43 40 66
delegacionvi@coaatpo.es
 

 

O Colexio atópase situado no edificio da Praza de Portugal, 2 da cidade de Vigo, ocupando o baixo e a entreplanta do mesmo. Ditas instalacións foron adquiridas en varias fases:

En 1969 sendo Presidente Don José Varela Grassi, instálase a sede do Colexio nun dos baixos do edificio da Praza de Portugal, ocupando unha superficie de 130,78 m/2, realizándose a primeira reforma, polo Aparellador Don Emilio Cameselle Lago.

En 1981 adquírese no mesmo edificio un local cunha superficie de 14,22 m/2, que se une ás instalacións xa existentes, sendo Presidente Don Antonio Alvarez-Ossorio e Costa.

En 1989, continuando como Presidente Don Antonio Alvarez-Ossorio e Costa, adquírese o resto da planta baixa do Edificio e a entreplanta que se compón de dúas leiras, co que o local pasa a ter unha superficie total de 709 metros cadrados.

A reforma levada a cabo nos distintos locais que compoñen a Sede da Delegación de Vigo, foi sobre o proxecto redactado polo Arquitecto Técnico Don Eduardo González Fernández, cuxa dirección de execución das obras e Coordinación de Seguridade de conséntelas levou a cabo por Don Enrique Alonso.

En planta baixa, o inmoble dispón dunha ampla zona destinada ao público, o despacho da Secretaría Técnica de control e visado, despacho de colexiados, local de arquivo e un salón de actos con capacidade para unhas 50 persoas, convertible ocasionalmente en sala de exposicións con entrada independente do resto do local.

A planta alta alberga os despachos do Presidente e Delegado, oficina do Gabinete Técnico, Gabinete Técnico de Seguridade, Oficinas administrativas, Sala de Xuntas, Biblioteca con capacidade para 3.000 volumes, e unha aula con medios audiovisuais con capacidade para unhas 30 persoas.

O Salón de actos da planta baixa está integrado na aula Cultural cuxo espazo está dotado para exposicións, inaugurándose a mesma en decembro de 2002, con pinturas do Arquitecto Técnicos Don Enrique Vázquez Freire, que foi Presidente do Colexio da Coruña.

 

ACERCA DA PRAZA

A Praza de Portugal, proxectada a finais dos anos vinte do pasado século, foi inaugurada en 1933, con motivo da celebración dunha semana de Portugal en Vigo. Un ano máis tarde, o monumento a Luís de Camões, foi ofrecido á cidade polo Comité da Exposición Colonial do Porto, como homenaxe de confraternidade, converténdose o seu busto como un elemento fundamental desta praza. Realizouno o renombrado escultor Souza Caldas, director da Escola Industrial do Porto e que tiña o seu taller en Vila Nova de Gaia.

O proxecto da Praza de Portugal foi encargado polo alcalde Mauro Alonso ao arquitecto municipal, Jenaro de la Fuente xa que tras a apertura de cálea República Arxentina, quedara un espazo en terraplén limitado ademais polas rúas Rogelio Abalde e a actual Uruguai, que entón se denominaba Laforet, que posteriormente foi obxecto de grandes modificacións por posteriores actuacións que condicionaron de forma moi notable a concepción inicial desta praza e que practicamente fixo desaparecer por completo a obra orixinal.

Destacaban unhas escaleiras desde a rúa Uruguai a cuxos lados había unhas fontes con tritones cruzados que foron desmontadas cando se construíu o aparcadoiro subterráneo, deixando de ser unha vía de comunicación entre rúas, e os viandantes deben bordear a praza polas beirarrúas que a circundan, o que condiciona notablemente a utilización da mesma e que actualmente se ve reducido case exclusivamente aos veciños das edificacións que limitan con esta praza, así como aquelas persoas que a utilizan para acceder ao noso Colexio Profesional.

Contacto:

Praza de Portugal 2 Baixo, Vigo
986 434 066
Enfesta de San Telmo 23, Pontevedra
986 851 370
Luns-Venres: 9:00 - 13:30
Xoves: 16:45 - 19:00
Síguenos en youtube Síguenos en facebook Síguenos en twitter Síguenos en linkedin
Visitantes